หลังฝนหยุด

ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเดินมาไกลขนาดนั้น

ฝนหยุดแล้ว แต่เมืองยังมีกลิ่นถนนเปียกกับไฟฟ้าในอากาศ ฉันเดินต่อไปทีละบล็อก ผ่านคาเฟ่ที่ปิดไฟแล้ว ผ่านหน้าต่างอพาร์ตเมนต์ที่สว่างพอจะทำให้รู้สึกว่าคนอื่นกลับไปอยู่ในชีวิตที่ตัวเองเลือกหมดแล้ว

โจนาห์ยืนรออยู่ใต้กันสาดสถานี เสื้อโค้ตพาดอยู่บนแขนข้างหนึ่ง

หลายปีที่ผ่านมา ฉันเคยจินตนาการว่าเขาจะดูเป็นอย่างไรถ้าเราเจอกันอีก ฉันคิดว่าเขาอาจดูรู้สึกผิด อาจแก่ขึ้น หรืออาจเล็กลงในความทรงจำ แต่เขากลับดูระวังตัว และนั่นยากกว่า

“คุณมา” เขาพูด

“ฉันบอกว่าอาจจะมา”

เราเคยคุยกันแบบนี้เสมอเวลาความจริงอยู่ใกล้เกินไป ตัดทุกประโยคให้สั้นจนมันไม่มีทางทำให้ใครเจ็บได้

เขายื่นซองจดหมายมาให้ กระดาษหนา รอยผนึกแตกที่มุมหนึ่ง ฉันเกือบหัวเราะ เพราะแน่นอนว่าโจนาห์ต้องเอาจดหมายมา ในวันที่คนปกติควรเอาคำขอโทษมาแทน

“มีบางอย่างที่คุณควรอ่านก่อนเช้า” เขาบอก

“คำอธิบายเหรอ”

“ส่วนหนึ่ง”

ฉันอยากบอกเขาว่าฉันพอกับคำอธิบายแล้ว อยากบอกว่าฉันผ่านความเงียบที่เขาทิ้งไว้มาได้แล้ว แต่แอ่งน้ำฝนตรงปลายเท้าสะท้อนแสงสถานี และเพียงวินาทีหนึ่ง ฉันเห็นเราสองคนในวัยที่อ่อนกว่านี้ เปียกปอน โง่เขลา และมั่นใจเกินไปว่าเราจะไม่มีวันทำร้ายกัน

ฉันจึงเปิดซองนั้น

จดหมายไม่ได้ดราม่าเลย และนั่นทำให้มันเจ็บกว่าเดิม เขาเขียนถึงความกลัว ไม่ใช่การทรยศ เขียนถึงการจากไปเพราะคิดว่าระยะห่างจะสะอาดกว่าการต้องการฉันมากเกินไป เขาไม่ได้ขอให้ฉันให้อภัย เขาเพียงเขียนสิ่งที่ควรพูดตั้งแต่หลายปีก่อนว่า เขารักฉัน และเขาไม่กล้าพอที่จะถูกรักกลับ

พออ่านจบ มือฉันสั่น

โจนาห์ไม่ได้แตะตัวฉัน เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้ฉันตัดสินใจเองว่าจะทำอย่างไรกับความจริง

“ฉันเคยเกลียดคุณ” ฉันพูด

“ผมรู้”

“แต่ฉันก็ยังคิดถึงคุณอยู่ดี”

สีหน้าเขาเปลี่ยนไป ไม่ใช่เพราะโล่งใจ แต่เหมือนคนที่ได้ยินสิ่งที่ตัวเองไม่สมควรได้รับ ทว่าก็ยังอยากได้อยู่ดี

ฉันก้าวเข้าไปใต้กันสาดข้างเขา ไม่ได้เข้าไปในอ้อมแขน ยังไม่ใช่ตอนนั้น แค่ใกล้พอที่ไหล่ของเราเกือบแตะกัน

เมืองยังเคลื่อนไหวรอบตัวเรา รถเมล์ถอนลมหายใจที่ขอบฟุตปาธ ใครบางคนหัวเราะอยู่อีกฝั่งถนน น้ำหยดจากกันสาดเป็นจังหวะช้าและอดทน

ฉันไม่รู้ว่าคืนนั้นซ่อมอะไรได้จริงหรือเปล่า ชีวิตจริงไม่ค่อยซ่อมตัวเองเป็นระเบียบขนาดนั้น

แต่หลังฝนหยุด ฉันเลิกแกล้งทำเหมือนไม่มีอะไรเหลือให้พูด