เสียงกีตาร์ข้างระเบียง

ฉันชื่อเอิง อายุยี่สิบห้าแล้ว แต่ทุกครั้งที่กลับมาบ้านเก่าช่วงสงกรานต์ ฉันยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กคนเดิมที่เคยนั่งอ่านหนังสืออยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง

คืนนั้นทั้งซอยเงียบจนฉันได้ยินเสียงกีตาร์จากระเบียงข้างบ้าน

คนเล่นชื่อก้อง เขาอายุสามสิบสี่ เป็นเพื่อนบ้านที่ฉันเคยเห็นผ่านๆ มาหลายปี แต่ไม่เคยคุยจริงจัง เขากลับบ้านดึกเสมอ พูดน้อย และมีท่าทางเหมือนคนเก็บเรื่องเหนื่อยไว้กับตัวเอง

ฉันยืนฟังนานเกินไปจนเขาเงยหน้ามาเห็น

“ยังไม่นอนเหรอครับ”

“ได้ยินเสียงกีตาร์ค่ะ เลยออกมาดู”

เขาถามว่ารบกวนไหม ฉันตอบว่าไม่ เพราะดี คืนนั้นเราคุยกันข้ามรั้วเตี้ยๆ ระหว่างบ้าน เริ่มจากเรื่องงาน แล้วค่อยๆ ไปถึงเรื่องที่ลึกกว่านั้น เรื่องเมืองที่ทำให้คนโตขึ้นเร็ว เรื่องความเหงาที่ไม่ค่อยมีใครถามถึง

หลังจากนั้นฉันออกมาที่ระเบียงเกือบทุกคืน บางคืนก้องเล่นเพลง บางคืนเรานั่งเงียบๆ แต่ความเงียบนั้นไม่เคยอึดอัด เขาฟังฉันแบบที่ทำให้ฉันกล้าพูดเรื่องที่ปกติไม่เล่าให้ใครฟัง

คืนก่อนฉันกลับกรุงเทพฯ ฝนตกเบาๆ ก้องถามว่าถ้าฉันกลับไปแล้ว ยังอยากคุยต่อไหม

ฉันจำได้ว่าตัวเองมองแสงไฟสะท้อนน้ำฝนแล้วตอบไปตามตรง

“อยากค่ะ”

เขาเดินลงมาหน้ารั้วบ้านฉัน แต่ไม่ได้แตะตัวฉันทันที เขาถามก่อนว่า ขอจับมือได้ไหม คำถามธรรมดานั้นทำให้ฉันไว้ใจเขามากกว่าคำหวานหลายคำ

ฉันยื่นมือให้เขา

จูบแรกเกิดขึ้นใต้เสียงฝน ช้าและชัดเจน ฉันไม่รู้สึกเหมือนถูกพาไปตามบรรยากาศ เพราะเขารอทุกจังหวะให้ฉันเลือกเอง

คืนนั้นเราไม่ได้สัญญาอะไรใหญ่โต เราแค่นั่งคุยกันในห้องรับแขกของเขา มีไฟดวงเล็ก กีตาร์วางข้างโซฟา และฝนเคาะกระจกเหมือนช่วยเก็บความลับ

ก่อนฟ้าสาง เขาเดินมาส่งฉันที่ประตูบ้าน

“เจอกันพรุ่งนี้ไหมครับ”

ฉันยิ้ม ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าพรุ่งนี้ฉันต้องเก็บกระเป๋า

“เจอค่ะ แต่คราวนี้เอิงขอเลือกเพลงเองนะ”

ทุกวันนี้เวลาฉันได้ยินเสียงกีตาร์ในคืนฝนตก ฉันไม่ได้คิดถึงแค่บ้านเก่า ฉันคิดถึงคืนหนึ่งที่มีคนถามฉันก่อนเสมอ และทำให้ฉันรู้ว่าความต้องการของตัวเองก็มีสิทธิ์ถูกเคารพอย่างอ่อนโยน