ห้องประชุมหลังสองทุ่ม

ฉันชื่อดา และฉันเป็นคนที่มักปิดไฟออฟฟิศคนสุดท้าย ชั้นยี่สิบเอ็ดของตึกแถวสยามเงียบลงหลังสองทุ่ม เหลือแค่เสียงแอร์กับแสงเมืองที่สะท้อนบนกระจก

คืนนั้นฉันเจอเมย์ในห้องประชุมใหญ่ เธอนั่งจัดแฟ้มอยู่คนเดียว กาแฟเย็นละลายจนหยดน้ำเกาะเต็มแก้ว

“ยังไม่กลับเหรอคะ” ฉันถาม

“ถ้ากลับตอนนี้ พรุ่งนี้ก็คงต้องกลับมาจมแฟ้มเดิมอยู่ดีค่ะ”

ฉันหัวเราะ เพราะเข้าใจประโยคนั้นดี เราเลยนั่งทำงานกันคนละฝั่งโต๊ะยาว ความเงียบแรกๆ เป็นของคนไม่สนิท แต่พอเธอถามเรื่องพรีเซนต์ ฉันก็ย้ายไปนั่งข้างๆ และบทสนทนาก็ยาวเกินเรื่องงาน

เมย์พูดตรง แต่ไม่ทำให้ฉันรู้สึกถูกตัดสิน เธอเล่าว่าเพิ่งย้ายกลับจากต่างประเทศ ยังไม่ชินกับเมืองที่ทุกคนรีบเหมือนกลัวตัวเองหายไป ฉันเล่าว่าอยู่บริษัทนี้มานานจนบางวันลืมถามว่าตัวเองต้องการอะไร

หลังจากนั้น ห้องประชุมหลังสองทุ่มกลายเป็นที่พักใจของเรา บางคืนมีเอกสารจริง บางคืนมีแค่ข้ออ้างให้ซื้อข้าวกล่องมากินด้วยกัน

คืนหนึ่งไฟครึ่งชั้นดับเพราะระบบประหยัดพลังงาน เหลือแค่โคมไฟตั้งโต๊ะดวงเล็ก นิ้วของเมย์แตะมือฉันตอนเอื้อมไปเปิดไฟ เธอชะงักและขอโทษ

ฉันไม่ได้ดึงมือกลับ

“ต้องขอโทษจริงเหรอ”

เมย์มองฉันเหมือนกลั้นยิ้ม “ไม่แน่ใจ เลยถามก่อนดีกว่า”

คำว่าถามก่อนทำให้ฉันกล้าขึ้น ฉันจับมือเธอเต็มๆ และบอกว่าไม่ต้องขอโทษ

คืนนั้นเราไม่ได้ลืมว่าเป็นเพื่อนร่วมงาน ไม่ได้ทำเหมือนโลกไม่มีผลตามมา แต่ในห้องประชุมนั้น เราเป็นผู้ใหญ่สองคนที่เลือกจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง

ก่อนกลับ เมย์ถามว่า “พรุ่งนี้ยังต้องทำสไลด์ต่อไหมคะ”

ฉันมองแฟ้มบนโต๊ะ “ที่จริงไม่ต้องแล้ว”

เธอยิ้ม “งั้นเราหาข้ออ้างใหม่ก็ได้”

ฉันไม่เคยคิดว่าห้องประชุมจะทำให้ฉันอยากมาทำงานในวันถัดไป แต่ตั้งแต่คืนนั้น ฉันเข้าใจว่าบางความลับไม่ได้ทำให้ใจหนักขึ้น

บางความลับทำให้เราเริ่มหายใจได้จริง