เพลงข้างบ้านของเอิง

ฉันไม่ได้กลับมานอนบ้านเก่าเกือบสองปี พอก้าวเข้าซอยเดิมในคืนฝนพรำ กลิ่นดอกแก้วหน้ารั้วกับแสงไฟสีส้มจากบ้านข้างๆ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเวลาไม่เคยขยับไปไหน

แล้วฉันก็ได้ยินเสียงกีตาร์

คนเล่นชื่อก้อง เขาเป็นเพื่อนบ้านวัยสามสิบกว่า ทำงานออฟฟิศแถวสีลม ฉันจำเขาได้จากท่าทางเงียบๆ และกระเป๋าหนังใบเดิมที่เขาถือกลับบ้านเกือบทุกคืน

คืนนั้นเขาเห็นฉันยืนฟัง

“ยังไม่นอนเหรอครับ”

ฉันตอบไปตามจริงว่าเพลงเพราะดี เขาหัวเราะเหมือนไม่เชื่อ แต่ก็เล่นต่ออีกท่อนหนึ่ง จากนั้นเราคุยกันข้ามรั้วเตี้ยๆ เรื่องงาน เรื่องกรุงเทพฯ ที่เหนื่อยเกินไป และเรื่องที่โตขึ้นแล้วกลับไม่รู้ว่าบ้านยังเป็นที่พักใจได้ไหม

หลายคืนถัดมา ระเบียงกลายเป็นที่นัดหมายโดยไม่ต้องนัด ฉันเอาชาเย็นออกมานั่ง เขาเล่นเพลงเก่าๆ บางคืนเขาไม่เล่นอะไรเลย แค่นั่งฟังฉันบ่นเรื่องงานที่ไม่มีใครในบ้านเข้าใจ

คืนสุดท้ายก่อนฉันกลับคอนโด ฝนตกหนักจนไฟในซอยกะพริบ ก้องถามว่าอยากให้เขาส่งเพลงไว้ให้ฟังไหมเวลาเหงา

ฉันมองมือของเขาบนขอบรั้ว แล้วพูดสิ่งที่ไม่คิดว่าตัวเองจะกล้าพูด

“ถ้าแค่เพลงคงไม่พอค่ะ”

เขาไม่ได้รีบร้อน เขาเดินลงมาหน้าประตูรั้วและถามก่อนจับมือ ฉันพยักหน้า เพราะฉันอยากให้เขารู้ว่าครั้งนี้ฉันเลือกเอง

จูบแรกของเราเกิดขึ้นใต้กันสาดหน้าบ้าน มีเสียงฝนแทนเสียงกีตาร์ ฉันรู้สึกเหมือนกลับมาที่เดิม แต่ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

เช้ามา เขาส่งฉันขึ้นแท็กซี่พร้อมไฟล์เสียงเพลงหนึ่งเพลง ชื่อไฟล์คือ “เอิงกลับบ้าน”

ฉันฟังมันตลอดทาง และรู้ว่าฉันไม่ได้คิดถึงแค่เสียงเพลง ฉันคิดถึงคนที่ทำให้คืนธรรมดารู้สึกจริงกว่าเรื่องไหนๆ ที่ฉันเคยเล่าให้ตัวเองฟัง