เพื่อนที่กลับมาพัก

ฉันชื่อแพม และฉันจำพลอยในภาพเก่าได้เสมอ เด็กผู้หญิงที่นั่งกินน้ำแข็งไสกับฉันหลังเลิกเรียน คนที่ย้ายไปต่างจังหวัดตอนมัธยม แล้วค่อยๆ เหลืออยู่ในชีวิตฉันแค่ข้อความอวยพรวันเกิดปีละครั้ง

วันที่พลอยโทรมาขอพักบ้านสองคืนเพราะหอใหม่ยังเข้าไม่ได้ ฉันตอบตกลงเร็วเกินกว่าจะคิดให้ดี

เธอที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่เหมือนในความทรงจำอีกแล้ว พลอยโตเป็นผู้หญิงเต็มตัว มีรอยยิ้มแบบเดิม แต่สายตานิ่งขึ้น เหมือนชีวิตสอนอะไรบางอย่างให้เธอระหว่างที่เราไม่เจอกัน

คืนแรกเรากินข้าวหน้าทีวี เปิดเพลงยุคมัธยม แล้วหัวเราะกับเนื้อเพลงที่จำผิดกันทั้งคู่ ความเกร็งละลายไปทีละนิด จนฉันกล้าถามเรื่องความรักเก่าๆ ของเธอ และเธอกล้าถามว่าฉันเคยเหงาขนาดไหนตอนอยู่บ้านคนเดียว

ดึกแล้ว แต่ไม่มีใครอยากนอน

พลอยถามขึ้นมาว่า “แพมเคยคิดไหม ถ้าเราไม่ห่างกัน ชีวิตจะเป็นยังไง”

ฉันเงียบไปนาน เพราะคำถามนั้นแตะเรื่องที่ฉันเคยซ่อนไว้ลึกมาก ตอนเด็กฉันไม่รู้ว่าความคิดถึงที่มีต่อพลอยควรเรียกว่าอะไร โตมาแล้วฉันถึงเข้าใจว่ามันอาจไม่ใช่แค่เพื่อน

“ตอนนี้คิดอยู่” ฉันตอบ

พลอยวางมือไว้ใกล้ๆ โดยไม่แตะ ฉันเป็นคนเลื่อนนิ้วไปหาเอง การจับมือนั้นไม่หวือหวา แต่จริงพอให้เราทั้งคู่หายใจเปลี่ยนจังหวะ

“ถ้าไม่โอเค เรากลับไปเป็นเพื่อนเหมือนเดิมได้” เธอบอก

ฉันส่ายหน้า “ฉันไม่อยากกลับไปเหมือนไม่รู้สึกอะไรแล้ว”

คืนนั้นเรานั่งพิงโซฟาเดียวกันจนเพลงหมดเพลย์ลิสต์ จูบแรกของเราเกิดขึ้นช้าๆ เหมือนเปิดจดหมายเก่าที่เพิ่งกล้าอ่าน ทุกอย่างเต็มไปด้วยคำถามและคำตอบ ไม่ใช่ความสับสน

เช้าวันถัดมา พลอยชงกาแฟอยู่ในครัวของฉันราวกับเคยอยู่ตรงนั้นมาตลอด

ฉันมองภาพนั้นแล้วเข้าใจว่า บางคนไม่ได้กลับมาเพื่อให้เราคิดถึงอดีต

บางคนกลับมาเพื่อให้เรากล้าถามอนาคตกับเขาอีกครั้ง