บทเพลงหลังซ้อม

ฉันชื่อไน อายุยี่สิบห้า ทำงานออกแบบกลางวัน ส่วนกลางคืนเช่าห้องซ้อมดนตรีเล็กๆ ย่านบางบ่อเพื่อกลับไปหาเปียโนที่เคยรัก

ฉันเล่นไม่เก่งเหมือนเดิมแล้ว ทุกครั้งที่กดคีย์ผิด ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพิสูจน์ว่าควรเลิกฝันเรื่องนี้ตั้งนานแล้ว

เจ้าของสตูดิโอชื่อเรน อายุสามสิบหก พูดน้อย ใส่เสื้อเชิ้ตแขนพับ และมักวางน้ำเปล่าไว้ให้หน้าประตูโดยไม่พูดอะไรเกินจำเป็น

คืนหนึ่งฉันเล่นท่อนเดิมผิดซ้ำจนถอนหายใจดัง เขาเคาะประตูเบาๆ

“ขออนุญาตฟังได้ไหมครับ”

ฉันเกือบปฏิเสธ แต่ความเหนื่อยทำให้พยักหน้า เรนนั่งเก้าอี้ไกลพอให้ฉันไม่อึดอัด เขาฟังจนจบ แล้วพูดว่า “คุณเล่นเหมือนพยายามพิสูจน์อะไรกับใครสักคน”

ประโยคนั้นตรงจนฉันหัวเราะไม่ออก

หลังจากนั้น การซ้อมของฉันเปลี่ยนไป เรนไม่ได้สอนเหมือนคนมีอำนาจ เขาแค่ช่วยฟัง ช่วยตั้งคำถาม และบางครั้งนั่งเล่นกีตาร์เบาๆ ให้ฉันลองจับจังหวะใหม่ เราตกลงกันชัดเจนว่าเวลานี้ไม่ใช่คอร์สเรียน ไม่ใช่หน้าที่ แต่เป็นพื้นที่ที่เรายินดีแบ่งให้กัน

คืนฝนตก ฉันหยุดมือกลางคีย์แล้วถามเขาว่า “ถ้าฉันไม่เก่งขึ้นเลย คุณจะยังอยากฟังไหม”

เขาตอบทันที “อยากครับ เพราะผมไม่ได้รอฟังความสมบูรณ์แบบ”

ฉันลุกจากเปียโน เดินไปยืนใกล้เขา ความเงียบในห้องซ้อมหนากว่าทุกคืน แต่ไม่ได้กดดัน

เรนถามว่า “ผมจับมือได้ไหม”

ฉันยื่นมือให้ เขาจับอย่างระวังจนฉันเผลอหัวเราะ

“ไม่ต้องระวังขนาดนั้นก็ได้”

“ผมแค่ไม่อยากเดาแทนคุณ”

คืนนั้นไม่มีเพลงไหนจบสมบูรณ์ มีแค่จูบช้าๆ ข้างเปียโนและแสงโคมบนกระดาษโน้ต ฉันไม่ได้รู้สึกว่าต้องเก่ง ต้องมั่นใจ หรือต้องเป็นใครมากกว่าตัวเอง

ก่อนออกจากสตูดิโอ เขาถามว่า “พรุ่งนี้จะมาซ้อมอีกไหมครับ”

ฉันมองเปียโนในห้องมืดแล้วตอบว่า “มา แต่ไม่รู้จะซ้อมเพลงเดิมหรือเพลงใหม่”

เขายิ้ม “เพลงไหนก็ได้ครับ ผมจะฟัง”

บางครั้งเพลงรักไม่ได้เริ่มจากเนื้อร้องหวานๆ มันเริ่มจากใครสักคนที่นั่งฟังเราเล่นผิดซ้ำๆ แล้วไม่เคยลุกหนี