แขกในบ้านบางนา

ฉันชื่อไน และฉันย้ายออกจากห้องเช่าเก่าเร็วกว่ากำหนด เพราะเจ้าของห้องขายตึกกะทันหัน ระหว่างรอคอนโดใหม่ส่งมอบ ฉันเลยมาพักบ้านทาวน์โฮมของกวิน คนรู้จักของเพื่อนสนิท

เขาอายุสามสิบเก้า เป็นเจ้าของร้านวัสดุก่อสร้างเล็กๆ และอยู่บ้านสองคูหาหลังใหญ่เพียงคนเดียว

กวินจัดห้องแขกให้เรียบร้อยเกินคาด ผ้าปูเตียงใหม่ ผ้าเช็ดตัวพับไว้ และกระดาษโน้ตแปะบนโต๊ะว่า ถ้าต้องการอะไร เคาะประตูห้องทำงานได้ ไม่ต้องเกรงใจ

แน่นอนว่าฉันเกรงใจอยู่ดี

คืนแรกฉันนอนไม่หลับเพราะบ้านเงียบเกินไป จึงลงมาหาน้ำในครัว เห็นกวินนั่งตรวจบัญชีอยู่ตรงโต๊ะกินข้าว แก้วกาแฟเย็นเหลือแต่น้ำแข็ง

“บ้านแปลกที่หรือครับ”

ฉันพยักหน้า เขาลุกไปชงชาคาโมมายล์ให้ ไม่ถามมาก ไม่ทำให้ฉันรู้สึกเป็นภาระ แค่นั่งห่างๆ แล้วเล่าเรื่องบ้านหลังนี้ว่าซื้อไว้เพราะคิดว่าจะมีครอบครัว แต่สุดท้ายกลับกว้างเกินไปสำหรับคนเดียว

หลังจากนั้น ฉันเริ่มคุ้นกับเสียงบ้าน ตอนเช้าได้กลิ่นขนมปังปิ้ง ตอนเย็นได้ยินกวินรดน้ำต้นไม้ ฉันช่วยทำอาหารบ้าง เขาช่วยซ่อมขาตั้งกล้องให้บ้าง ความสัมพันธ์เล็กๆ โตขึ้นจากคำว่า ขอบคุณ ที่เราพูดกันบ่อยขึ้นทุกวัน

คืนก่อนฉันย้ายออก ฝนตกหนักจนรถขนของเลื่อน กวินเปิดไฟโคมในห้องรับแขกและชวนดูหนังเก่าที่เล่นค้างไว้ในทีวี

เราเริ่มจากนั่งคนละมุมโซฟา แต่พอหนังเดินไปถึงฉากสารภาพรัก ระยะห่างก็ลดลงจนไหล่เกือบแตะกัน

เขาหันมาพูดก่อนว่า “ผมไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าต้องตอบแทนอะไรเพราะพักบ้านผม”

ฉันวางรีโมตลง “ฉันไม่ได้รู้สึกติดหนี้ค่ะ”

“แล้วรู้สึกอะไร”

ฉันหัวเราะเบาๆ เพราะคำตอบชัดเกินกว่าจะหลบ “ฉันรู้สึกว่าไม่อยากให้คืนนี้จบเร็ว”

เขาขออนุญาตก่อนจับมือ ฉันพยักหน้า ความใกล้ชิดในห้องรับแขกคืนนั้นจึงไม่ใช่เรื่องของเจ้าของบ้านกับแขก แต่เป็นของผู้ใหญ่สองคนที่ต่างอยู่คนเดียวมานาน และเลือกจะไม่อยู่คนเดียวในคืนนั้น

เช้าวันต่อมา กวินถามว่าหลังย้ายไปแล้ว แวะมากินข้าวได้ไหม

ฉันมองบ้านที่เคยเป็นแค่ที่พักชั่วคราว แล้วตอบว่า ถ้าคุณยังชงชาอร่อยเหมือนเดิม ฉันคงแวะบ่อยค่ะ