รูมเมตคืนฝน

ฉันชื่อมะลิ และตอนแรกชัยเป็นแค่รูมเมตที่ช่วยหารค่าเช่าให้ฉันรอดสิ้นเดือน เรามีเพื่อนร่วมกัน บ้านอยู่คอนโดเล็กๆ แถวอ่อนนุช และกฎของห้องถูกเขียนไว้บนกระดาษแปะตู้เย็นตั้งแต่วันแรก

ห้ามแตะของกินคนอื่น ล้างจานหลังใช้ และถ้าพาใครมาห้องต้องบอกก่อน

กฎข้อสุดท้ายไม่เคยถูกใช้ เพราะเราทั้งคู่ยุ่งเกินกว่าจะมีใคร

ฉันทำงานร้านดอกไม้ กลับบ้านพร้อมกลิ่นกุหลาบติดเสื้อ ชัยเป็นช่างภาพฟรีแลนซ์ กลับบ้านพร้อมกล้องและไฟล์งานเต็มฮาร์ดดิสก์ เราอยู่ร่วมกันสุภาพจนแทบเหมือนเพื่อนบ้านที่ใช้ประตูเดียวกัน

ทุกอย่างเปลี่ยนในคืนที่ฝนตกหนัก น้ำรั่วจากขอบหน้าต่างห้องฉัน ชัยยกอุปกรณ์มาช่วยซับน้ำ เปิดพัดลม แล้วบอกให้ฉันย้ายมานอนโซฟาห้องนั่งเล่นชั่วคราว

แต่ฉันนอนไม่หลับ

ฉันนั่งกอดเข่ามองฝนที่ตีหน้าต่าง ชัยชงโกโก้ร้อนให้แล้วนั่งลงอีกฟากของโต๊ะ

“กลัวฝนเหรอ”

“ไม่ได้กลัว แค่ไม่ชอบเสียงมันตอนอยู่คนเดียว”

เขาเงียบไปเหมือนเข้าใจมากกว่าที่ฉันตั้งใจบอก เราเลยคุยกันยาว เรื่องครอบครัวที่อยู่ไกล งานที่ไม่มั่นคง และความสัมพันธ์เก่าที่จบเพราะต่างคนต่างเหนื่อย

ไฟกะพริบ ห้องมืดไปครู่หนึ่ง ฉันเผลอจับแขนเขาแล้วรีบปล่อย แต่ชัยไม่ได้ขยับหนี

“จับได้ ถ้าช่วยให้ไม่กลัว”

ฉันมองเขาในแสงสลัว “ถ้าฉันจับเพราะอยากจับล่ะ”

เขายิ้มช้าๆ “งั้นผมต้องถามก่อนว่าแน่ใจไหม”

ฉันตอบว่าแน่ใจ และคำตอบนั้นทำให้ห้องที่เคยมีแต่กฎบนตู้เย็นอุ่นขึ้นอย่างประหลาด เราขยับเข้าใกล้กันบนโซฟา จูบแรกมีรสโกโก้และเสียงฝนล้อมรอบ ไม่มีใครรีบ ไม่มีใครเดาแทนกัน

เช้าวันต่อมา น้ำยังหยดจากขอบหน้าต่าง ฉันยืนหน้าแผ่นกฎบนตู้เย็นแล้วหยิบปากกาเขียนข้อใหม่

ถ้ารู้สึกอะไร ให้พูดตรงๆ

ชัยอ่านแล้วเติมอีกบรรทัด

และถ้าฝนตก ให้ชงโกโก้สองแก้ว