บ้านเช่าริมทางด่วน

ฉันชื่อปั้น เป็นโปรดิวเซอร์สายโฆษณาที่ชินกับการนอนน้อย ส่วนชายเป็นช่างไฟกองถ่ายที่พูดน้อยแต่จำรายละเอียดได้ทุกอย่าง เราต้องมาพักบ้านเช่าหลังเดียวกันกับทีมเล็กๆ ระหว่างถ่ายงานสามคืนแถวบางนา

วันแรกทุกคนวุ่นกับอุปกรณ์จนฉันแทบไม่ได้มองบ้านนั้นจริงๆ พอทีมออกไปกินข้าวรอบดึก เหลือฉันกับชายเฝ้าของอยู่สองคน บ้านริมทางด่วนจึงเงียบลง เหลือเสียงรถไกลๆ กับไฟสีเหลืองจากครัว

ชายกำลังซ่อมขาตั้งไฟ ฉันนั่งตรวจตารางถ่าย เขาไม่พูดแทรก ไม่ถามว่าทำไมฉันยังไม่พัก จนฉันเป็นฝ่ายถามก่อน

“คุณไม่เบื่อเหรอ อยู่เงียบๆ แบบนี้”

เขาเงยหน้าจากน็อตตัวเล็ก “บางทีเงียบก็ดีกว่าเสียงคนสั่งงานครับ”

ฉันหลุดหัวเราะดังเกินไป นั่นเป็นครั้งแรกที่เขายิ้มให้ฉัน

คืนต่อมา ฝนทำให้ตารางถ่ายพัง ทีมกลับเข้าบ้านด้วยความหงุดหงิด ฉันต้องโทรเลื่อนลูกค้าและรับคำบ่นแทนทุกคน ชายไม่ได้ปลอบด้วยคำสวยๆ เขาแค่วางข้าวกล่องไว้ข้างโน้ตบุ๊ก และเลื่อนแก้วน้ำมาให้ตอนฉันเสียงเริ่มแห้ง

หลังเที่ยงคืน ทีมหลับหมด ฉันนั่งอยู่หน้าบ้าน ชายเดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูสำหรับเช็ดเก้าอี้เปียก

“คุณดูแลคนอื่นทั้งวัน มีใครถามบ้างไหมว่าคุณโอเคหรือเปล่า”

ฉันอยากตอบว่าโอเคตามนิสัย แต่สายตาเขาทำให้โกหกไม่ลง

“ไม่ค่อยโอเคค่ะ”

เขานั่งลงข้างๆ เว้นระยะพอดี ไม่พยายามแก้ปัญหาให้ฉัน แค่อยู่ตรงนั้น

เมื่อฉันเอนศีรษะพิงไหล่เขา ชายถามเบาๆ ว่า “ได้ไหมครับ”

“ได้” ฉันตอบ แล้วจับมือเขาไว้ก่อนที่เขาจะกังวลมากไปกว่านั้น

ความใกล้ชิดคืนนั้นเกิดขึ้นใต้เสียงทางด่วนและกลิ่นฝนบนพื้นปูน เราไม่ได้ลืมว่าพรุ่งนี้ยังมีงาน แต่ในบ้านเช่าหลังนั้น ฉันได้เป็นคนธรรมดาที่เหนื่อย และมีใครสักคนไม่ปล่อยให้ฉันเหนื่อยคนเดียว

วันสุดท้ายหลังปิดกอง ชายยื่นไขควงตัวเล็กให้ฉัน

“เก็บไว้ครับ เผื่ออะไรหลวม”

ฉันหัวเราะ “ถ้าใจหลวมล่ะ”

เขามองฉันแล้วยิ้มแบบคนพูดน้อยเหมือนเดิม

“งั้นโทรหาผม”