โคมไฟของเลา

ฉันชื่อเลา เปิดร้านหนังสือมือสองในซอยเล็กหลังถนนใหญ่ ร้านของฉันเปิดบ่ายและปิดเที่ยงคืน เพราะฉันเชื่อว่าคนเหงามักอยากอ่านหนังสือหลังเมืองเงียบแล้ว

พลอยเป็นลูกค้าประจำ เธออายุยี่สิบหก ทำงานแปลเอกสาร และมักมาหาหนังสือหลังเลิกงานเกือบสี่ทุ่ม ฉันสังเกตว่าเธอไม่เคยหยิบเล่มที่สดใสเกินไป เธอชอบเรื่องที่ตัวละครเก็บคำพูดไว้จนสาย

คืนหนึ่งพลอยมาช้ากว่าปกติ เสื้อเปียกฝนและตาแดงเหมือนเพิ่งร้องไห้ ฉันไม่ได้ถามทันที แค่ยื่นผ้าขนหนูสะอาดให้ แล้วบอกว่ามุมหลังร้านยังว่าง

เธอนั่งอ่านหนังสือโดยไม่พลิกหน้าเกือบสิบนาที ก่อนพูดขึ้นมาว่า “บางทีฉันก็เหนื่อยกับการเป็นคนเข้าใจง่ายค่ะ”

ฉันวางปากกา ปิดบัญชีร้าน แล้วนั่งห่างๆ พอให้เธอเลือกได้ว่าจะเล่าต่อหรือไม่

คืนนั้นเราคุยกันจนเลยเวลาปิดร้าน พลอยเล่าเรื่องรักที่ต้องเป็นฝ่ายอดทน ฉันเล่าเรื่องการอยู่คนเดียวมานานจนเกือบลืมว่าตัวเองก็อยากถูกถามว่าเหนื่อยไหมเหมือนกัน

จากลูกค้ากับเจ้าของร้าน เรากลายเป็นคนที่เก็บหนังสือไว้ให้กัน ฉันแปะกระดาษเล็กๆ บนเล่มที่คิดว่าเธอจะชอบ พลอยเอาขนมจากร้านโปรดมาฝากโดยอ้างว่าซื้อมาผิดจำนวน

คืนที่ร้านไฟดับ เหลือเพียงโคมแบตเตอรี่ดวงเดียว พลอยช่วยฉันจัดชั้นหนังสือในแสงสลัว มือเราแตะกันที่สันปกเล่มหนึ่ง ไม่มีใครชักมือกลับทันที

ฉันถามว่า “ฉันจับมือคุณได้ไหม”

พลอยตอบว่า “ฉันรอให้คุณถามอยู่”

จูบแรกเกิดขึ้นหลังเคาน์เตอร์ร้าน หนังสือรอบตัวเงียบเหมือนช่วยเก็บความลับ แสงโคมแตะใบหน้าพลอยจนฉันรู้สึกว่าทุกเรื่องรักที่เคยอ่านยังไม่อ่อนโยนเท่าคนตรงหน้า

ก่อนพลอยกลับ ฉันยื่นหนังสือเล่มหนึ่งให้ ข้างในมีกระดาษคั่นที่เขียนว่า ถ้าอยากคุยต่อ ร้านเปิดพรุ่งนี้ แต่ใจฉันเปิดคืนนี้แล้ว

พลอยหัวเราะทั้งที่หน้าแดง

“ถ้ามาคืนพรุ่งนี้ จะได้ยืมเล่มใหม่ไหม”

ฉันมองโคมไฟที่ยังสว่างอยู่ แล้วตอบว่า “ได้ค่ะ แต่บางเล่มอาจต้องอ่านด้วยกัน”