ห้องกระจกของพลอย

ฉันชื่อพลอย และฉันรับปากมาดูแลบ้านให้คนรู้จักเพียงสามวัน งานง่ายมาก รดน้ำต้นไม้ รับพัสดุ และนอนเฝ้าทาวน์โฮมหลังใหญ่แถวบางนา

บ้านสวยเกินกว่าจะอยู่คนเดียว มีห้องนั่งเล่นกระจกสูง เห็นไฟเมืองไกลๆ และโซฟายาวที่ทำให้ความเงียบยิ่งชัด

คืนแรกฉันได้ยินเสียงคนเปิดประตูจากชั้นบนจนเกือบโทรหาเจ้าของบ้านด้วยความตกใจ ก่อนพบว่าคนคนนั้นคือก้อง ผู้เช่าห้องทำงานบนชั้นสาม เขาอายุสามสิบต้นๆ เป็นนักออกแบบเสียง และได้รับอนุญาตให้เข้าออกบ้านนี้อยู่แล้ว

“ขอโทษครับ ผมนึกว่าเจ้าของบ้านบอกคุณไว้”

ฉันถอนหายใจโล่ง แล้วหัวเราะกับความตื่นตระหนกของตัวเอง “บอกแล้วค่ะ แต่ฉันจำผิดวัน”

ความเข้าใจผิดทำให้เรานั่งกินมาม่ารอบดึกด้วยกันในครัว ก้องเล่าเรื่องงานตัดเสียงโฆษณาที่ต้องฟังประโยคเดิมเป็นร้อยรอบ ฉันเล่าว่าทำคอนเทนต์ท่องเที่ยว แต่ช่วงนี้แทบไม่ได้ออกไปไหนเลย

คืนต่อมา ฝนตกและไฟในห้องกระจกสะท้อนเมืองเป็นสีทอง ก้องเอาลำโพงเล็กลงมาทดสอบเสียง ฉันนั่งอ่านหนังสือบนโซฟา เพลงบรรเลงเบาๆ ทำให้บ้านไม่ว่างเปล่าเหมือนคืนแรก

“เสียงนี้ดีไหมครับ”

“ดีค่ะ เหมือนบ้านมีคนหายใจ”

หลังจากนั้นบทสนทนาก็ลึกขึ้น เขาถามว่าฉันชอบเดินทางจริงไหม หรือแค่ชอบหนี ฉันถามว่าเขาชอบเสียงจริงไหม หรือแค่กลัวความเงียบ ไม่มีใครตอบได้ทันที

ใกล้เที่ยงคืน ฉันลุกไปปิดม่านห้องกระจก ก้องช่วยจับอีกฝั่ง นิ้วของเขาแตะมือฉันเบาๆ เขาชะงักและขอโทษทันที

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉันพูด แล้วเสริมด้วยเสียงเบาลง “ถ้าตั้งใจ ก็ไม่เป็นไรเหมือนกัน”

เขาถามย้ำให้แน่ใจ ฉันตอบด้วยการยื่นมือให้ ความสัมพันธ์ของคนแปลกหน้าสองคนจึงค่อยๆ เปลี่ยนรูปในห้องกระจกที่มีเมืองเป็นพยาน

เช้าวันสุดท้าย ก้องถือกาแฟสองแก้วมายืนตรงประตู

“ถ้าผมอยากชวนคุณกลับมาในฐานะแขกของผม ไม่ใช่คนเฝ้าบ้านล่ะ”

ฉันรับกาแฟจากเขา รอยยิ้มของฉันสะท้อนอยู่บนกระจกหน้าบ้าน

“งั้นคราวหน้าไม่ต้องให้ฉันจำวันผิดแล้วนะคะ แค่นัดมาตรงๆ ก็พอ”