ไฟดึกในบ้านบางนา

ฉันชื่อพลอย เพิ่งได้งานรีเซปชันที่คลินิกแถวสุขุมวิท 71 และยังหาห้องพักใกล้ที่ทำงานไม่ได้ เพื่อนของเพื่อนจึงแนะนำให้ฉันเช่าห้องว่างในบ้านของนรินทร์ชั่วคราว

บ้านทาวน์โฮมบางนาของเขากว้าง สะอาด และเงียบแบบคนที่อยู่คนเดียวมานาน นรินทร์อายุสี่สิบห้า เป็นเจ้าของบริษัทรับเหมาเล็กๆ กลับบ้านดึก พูดสุภาพเสมอ และไม่เคยเข้ามาในพื้นที่ของฉันโดยไม่เคาะประตู

เขาวางกฎบ้านไว้ชัดเจนตั้งแต่วันแรก ค่าเช่าเท่าไร ใช้อะไรได้บ้าง และถ้าไม่สบายใจตรงไหนให้บอกทันที ความชัดเจนนั้นทำให้ฉันผ่อนคลายกว่าที่คิด

คืนแรกฉันทบทวนคู่มือพนักงานในห้องรับแขก เขากลับมาพร้อมถุงข้าวต้มสองถุง แล้วถามว่ากินข้าวหรือยัง พอฉันส่ายหน้า เขาวางถุงหนึ่งไว้ให้แล้วไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะ

เราคุยกันจากเรื่องงานใหม่ ฉันกังวลว่าจะจำชื่อลูกค้าไม่ได้ เขาบอกว่าเขายังจำชื่อลูกน้องสลับกันบ่อยๆ แม้ทำงานมาหลายปี ฉันหัวเราะ และบ้านที่เคยเงียบก็เหมือนมีเสียงมนุษย์เพิ่มขึ้นอีกนิด

หลายคืนผ่านไป ฉันเริ่มคุ้นกับไฟดึกในห้องทำงานของเขา ถ้าไฟยังเปิด แปลว่าเขากำลังตรวจแบบหรือคำนวณต้นทุน ฉันมักชงชาไปวางหน้าห้อง เขามักวางผลไม้ไว้ให้ในครัวเช้าวันต่อมา ไม่มีใครเรียกสิ่งนั้นว่าการดูแล แต่เราทั้งคู่รู้สึกถึงมัน

คืนหนึ่งฝนตกหนักจนสัญญาณอินเทอร์เน็ตหาย ฉันออกมานั่งตรงบันได เขาถือไฟฉายเดินมาตรวจเบรกเกอร์

“กลัวไฟดับไหม”

“ไม่ค่ะ แค่ไม่อยากอยู่ในห้องคนเดียว”

เขานั่งลงคนละขั้น ไม่ใกล้เกินไป “ผมอยู่ตรงนี้ได้ จนกว่าไฟจะมา”

เมื่อไฟกลับมา ฉันไม่ได้ลุกทันที เขาเองก็ไม่ขยับ

“ถ้าฉันอยากให้คุณอยู่ต่ออีกหน่อย จะผิดกฎบ้านไหมคะ”

นรินทร์มองฉันอย่างระวัง “ถ้าคุณพูดเพราะอยากให้ผมอยู่จริงๆ ก็ไม่ผิดครับ แต่ถ้าเพราะเกรงใจ ผมจะกลับห้องเดี๋ยวนี้”

“ฉันอยากให้คุณอยู่”

เขาถามอีกครั้งก่อนจับมือ และฉันก็ตอบชัดเจน ความสัมพันธ์ที่ตามมาจึงไม่ใช่เรื่องของเจ้าของบ้านกับคนเช่า แต่เป็นของผู้ใหญ่สองคนที่มีสิทธิ์เลือกหัวใจตัวเอง

เช้าวันต่อมา ฉันพบโน้ตข้างกาน้ำร้อนว่า วันนี้เลิกงานกี่โมงครับ ถ้าอยากมีคนรอกินข้าวด้วย ผมจะเปิดไฟไว้

ฉันพับกระดาษเก็บใส่กระเป๋า ก่อนออกไปทำงานด้วยความรู้สึกที่ต่างจากทุกเช้า

บางครั้งบ้านชั่วคราวก็ไม่ได้ให้แค่ที่นอน มันสอนให้เรารู้ว่าเราอยากกลับไปหาแสงไฟแบบไหน